NJOFTIM I RËNDËSISHËM: KONVERTIMI I PATENTAVE SHQIPTARE NË ITALI
Pasaporta biometrike shqiptare u prezantua dhe nisi shpërndarjen zyrtare në maj të vitit 2009. Ky dokument shënoi një kapërcim të rëndësishëm teknologjik për Shqipërinë dhe shërbeu si kushti kryesor teknik që i hapi rrugë vendimit historik për liberalizimin e vizave me zonën Schengen në dhjetor 2010.
Kriteret dhe elementet kryesore të sigurisë
Mikroçipi elektronik i integruar (RFID): Ruan në formë të kriptuar të dhënat biometrike të qytetarit (imazhin dixhital të fytyrës dhe shenjat e gishtërinjve), si dhe të dhënat personale të shkruara në faqe.
Standardi ICAO Doc 9303: Përputhet plotësisht me normat ndërkombëtare të aviacionit civil, duke mundësuar lexim dhe verifikim të menjëhershëm në çdo pikë kufitare në botë.
Infrastruktura e Çelësit Publik (PKI): Nënshkrimi dixhital i lëshuar nga shteti garanton autenticitetin e të dhënave brenda çipit dhe parandalon klonimin apo modifikimin e tyre.
Zona e lexueshme optikisht (MRZ): Kodet e standardizuara në pjesën e poshtme të faqes kryesore lejojnë leximin automatik përmes skanerëve kufitarë.
Elementet optike të ndryshueshme (OVI): Përdorimi i bojërave speciale që ndryshojnë ngjyrë në varësi të këndit të dritës, të pamundura për t'u riprodhuar nga fotokopjues apo printera standardë.
Siguria UV dhe Filigrani (Watermark): Letër speciale e sigurisë me filigranë dhe figura grafike që bëhen të dukshme vetëm nën rrezet ultravjollcë.
Mikro-printimi dhe dizajni Guilloche: Vija gjeometrike të ndërlikuara dhe mikro-tekste të padallueshme me sy të lirë, të cilat shformohen plotësisht në rast skanimi apo kopjimi të paautorizuar.
Laminimi mbrojtës holografik: Shtresë mbrojtëse me holograme mbi faqen e të dhënave, e cila dëmtohet në mënyrë të pariparueshme nëse tentohet heqja apo ndryshimi fizik i fotografisë.
Kombinimi i sigurisë fizike me teknologjinë dixhitale e rendit pasaportën biometrike shqiptare mes dokumenteve moderne me shkallë shumë të lartë mbrojtjeje ndaj falsifikimit dhe vjedhjes së identitetit.